View Larger MapIn mijn voorbereidingen naar Amerika moet ik een visa hebben (een toeristen visa is niet voldoende) om daar te mogen studeren, een zogeheten M1 visa. Hiervoor heb ik van Gnomon een formulier gekregen waarmee ik met een slechts 3 extra formulieren moest invullen om mijn visa moet aanvragen. Op deze formulieren willen ze wel erg veel weten, o.a. waar ik de afgelopen 10 (!) jaar op vakantie ben geweest en mijn laatste 5 werkgevers. En natuurlijk moet er ook een pasfoto bij en wel een Amerikaanse pasfoto, een normale foto die voor een rijbewijs gemaakt word is zeker niet voldoende. Als laatste moet er ook een envelop bij met je naw gegevens en een postzegel voor aangetekende post.
Als je al het bovenstaande hebt verzameld kun je een afspraak maken met het ambassade maken om het in persoon af te leveren. Want behalve de documenten word er ook meteen een vinger afdruk genomen.
Om 13:00 was ik bij de ambassade, ruim op tijd voor mijn afspraak van 14:25 leek mij. De ambassade zelf staat achter een groot en stevig hek, de eerste hindernis om te nemen. Van te voren word beschreven dat je beter geen enkele elektronische instrument mee te nemen, dus ook geen mobiele telefoon. Dat ging me net iets te ver dus ik had mijn mobiel wel bij me. Terwijl ik in de rij stond om binnen het hek te komen mochten mensen zonder deze gadgets in een aparte rij gaan staan die dan eerst naar binnen mocht, hierna kwamen de mensen met elektronica op zich naar binnen. Aangekomen bij de poort moest je naam en tijd van de afspraak melden en werd je naar binnen gelaten.
Het is gelukt, ik ben binnen .... bijna..Meteen achter de poort was de eerste beveiligingens beambte die de tassen controleerde. De meeste mensen moesten de tassen hier achter laten, ik had een eenvoudig katoenen schoudertasje met bijna niks in, die mocht ik wel meenemen. De mobiel moest ik echter achterlaten, nadat ik laten zien dat het echt een mobiel is waar ook muziek uit kan komen. Als je een flesje water had meegenomen moest je laten zien dat het geen vreemde vloeistof was door het nemen van een slok. Daarnaast word je nog gescand met een hand metaal detector.
Jawel weer een stapje dichter bij....Letterlijk, want nog geen 5 meter verder mag men weer in de rij gaan staan om het ambassade gebouw zelf binnen te mogen. Hier word je binnen geleid in een hokje waar je aan een 2e beveiliging beambte achter een dikke ruit je paspoort in mag leveren. Ik ging er in een groepje van 4 personen naar binnen. Ik vond het wel erg onzinnig om binnen 5 meter twee volledige controles te hebben dus ik maakte een opmerking in de trend van "denken ze dat we in die 5 tussenliggende meter wapens uit de lucht zuigen?". De beveiligingens beambte verstond net voldoende Nederlands om het woord "wapen" te kunnen verstaan. Grappig zijn bij een veiligheidscontrole is een zeer slechte mix.
Een stapje terug...Me geen kwaad bewust zei de beambte "please step outside" waar ik zonder uitleg mocht wachten. Even later kwam nog iemand van het viertal naar buiten die ook een opmerking gemaakt had maar deze mocht vrij snel weer naar binnen. Na een half uur mocht ik weer naar binnen alsnog volledig gecontroleerd werd. In de tas vond hij het koptelefoontje van mijn mobiel, deze mocht ook niet mee naar binnen dus werd deze apart gelegd. Bij het scannen met de metaal detector moest ik mijn schoenen uitdoen en net niet mijn broek (met een metalen knoop) voordat ik naar binnen mocht.
Toch weer een stapje verder ...Hier mocht ik weer even in een korte rij gaan staan waar de derde beveiliging beambte zat achter een bankje zat om te controleren of je papieren compleet zijn. Nog voordat ik maar iets had gezegd vroeg hij mij of ik het woord “wapen” gezegd had. Op dat moment had ik nog niet helemaal door wat hij precies bedoelde, even later had ik pas door dat hij refereerde aan mijn opmerking die ik had gemaakt voordat ik weer naar buiten gestuurd werd. Ik wist echt niet meer wat ik nu exact gezegd had dus kon ik het op dat moment niet ontkennen of bevestigen. Ik heb nog wel geprobeerd aan te geven als ik het al gezegd zou hebben dat ik geen kwade bedoeling mee had. Door deze derde man werd ik weer naar buiten gestuurd met de mededeling dat men het ging overleggen met het consulaat over wat men met mij zou gaan doen.
Two steps back...Buiten aangekomen had ik al een vermoeden dat het wel even zou duren voordat men overlegt zou hebben dus ik pakte mijn leesboek in wou op de stoeprand gaan zitten om mezelf makkelijk te maken. Hierdoor zou de beambte mij niet meer zien en dus moest ik verplicht blijven staan. Al met al heb ik best wel een poosje buiten gestaan, zeker wel anderhalf uur al weet ik dit niet zeker omdat ik geen horloge bij me had. Het wachten duurde erg lang, ik kreeg echt last van mijn benen. Na een lange tijd wachten mocht ik eindelijk weer naar binnen. Ik werd deze keer nogmaals gecontroleerd en kon nogmaals doorlopen naar de derde beambte.
En weer een stap voorwaards...Na een kort gesprekje waarbij ik aangaf dat het niet mijn bedoeling was om ze aan het schrikken te maken werd mijn papieren gecontroleerd op volledigheid en kreeg ik een nummertje. Toen ik aan de buurt was kon ik mijn papieren inleveren en werd me gevraagd wat ik in Amerika zou gaan doen. Ondertussen moest ik mijn vingerafdrukken afgeven, je weet maar nooit wie wel of niet crimineel is dus kun je het beste iedereen als crimineel behandelen. Vervolgens moest ik weer gaan wachten en een kwartiertje later mocht ik bij het laatste loket komen waar de papieren nogmaals gecontroleerd werden en wat vragen gesteld werd door een Amerikaanse medewerker. Deze gaf aan dat alles ok was en dat de visa over maximaal drie dagen zou worden opgestuurd.
Mission acomplised !!En inderdaad een paar dagen later ligt de paspoort klaar bij het postkantoor. Ik was er even bang voor dat ik het toch niet zou krijgen maar dat is gelukkig wel goed gegaan.
Wat een bureaucratie, maar liefst 5 uur nodig voor het inleveren van 4 formulieren, het maken van de vingerafdrukken en het beantwoorden van maximaal 5 vragen.
The final step...Inmiddels is mijn ticket ook geboekt, en zoals iedereen weet moet de naam van de ticket overeenkomen met die van het paspoort. Tot nu toe heb ik me daar niet al te veel van aangetrokken en ging dit altijd ook wel zonder problemen. Maar aangezien ik deze keer naar Amerika ga en men waarschijnlijk erg streng hiermee is wou ik deze keer zeker zijn dat dit klopte. Ik heb een ticket geboekt via internet, maar helaas paste mijn volledige achternaam op geen enkele manier in de beschikbare ruimte. Dus heb ik na het boeken meteen gebeld met het service nummer en na wat uitleg aangegeven wat mijn volledige achternaam is. Eerste reactie wat dat ik het via internet opnieuw moest invullen, maar dit zou niet werken omdat ik dan met hetzelfde probleem zou krijgen. Uiteindelijk heeft de vliegmaatschappij de ticket zelf ingegeven, waarschijnlijk op een creatieve manier om de volledige naam er in te krijgen. Nu maar hopen dat dit weer geen andere problemen oplevert.
Het blijft toch altijd spannend om te reizen en de papieren te regelen met zo lange naam.
